Duivelse plannen om haar te verrassen werden bekostoofd, maar uiteindelijk kon ik haar bij de uitgang van de metro vatten. Zelden iemand zo verbouwereerd niet zien weten wat er aan de hand was. Sofie en ik lachten in ons vuistje op weg naar Les Olives, terwijl Elisa doorhad hoe de vork aan de steel zat. Geradbraakt na eindeloze uren TGV was ik content om eens een meerpersoonszetel te zien en onder mijn zitvlak te voelen. Jup ; mijn vakantie kon beginnen.
Na een stevige portie uitslapen, trokken Sofie en ik maandagmiddag naar de campus waar Elisa al heel de voormiddag les had. De eerste jolige Fransen die ik tegenkwam, deden ons meteen de hele Marseillaise geschiedenis, oorlog inclusief, uit de doeken. Boeiend om te zien hoe Marissa en Elisa met voorsprong de jongsten zijn in een klas vol bijna-dertigers. Iemand van wie ik dacht hun leerkracht te zijn, bleek gewoon een klasgenote. Rare jongens, die Fransen.
Na alweer een stevige portie uitslapen kregen we bezoek van een jolige Française die de nicht van de huisbaas bleek te zijn. Omdat Elisa Sofie ging uitwuiven, kreeg ik meteen de hele verantwoordelijkheid op mij: er was een probleem met het warme water. Dat moest ik zien op te lossen samen met dat vriendelijke mevrouwtje. Toen bleek dat we het probleem zelf niet konden oplossen, bleven we nog zo’n half uurtje keuvelen over Erasmus, Vlaanderen en dure huurprijzen. Rare jongens, die Fransen.
Een strakke mistral stuurde onze planning in de war. In plaats van Les Callanques trokken we gewoon richting zee voor een strandwandeling. Op windstille plekken was het een zalig zonnetje en de surfers gingen tekeer dat het een lieve lust was. Ook de skaters zetten hun beste beentje voor. Lazy Wednesday-afternoon (het Franse woord voor lui ontsnapt me, vandaar). Na veel twijfel besloten we om die avond thuis te blijven, ondanks een lucratief Erasmus feestje.
Vrijdag was dan de grote Callanques-dag, een heuse wandeling, een straffe 
klimtocht, maar wel een uitzicht om « vous » tegen te zeggen ! Rekening houdend met twee Leffekes (25cl-ers, rare jongens die Fransen !), een zomerzacht briesje, een kriebelende lentezon en een zomerzoet tsjeveke was dat dé perfecte vakantienamiddag ! En alsof dat alles nog niet genoeg was, genoten we ons tweetjes een lekkerlekker dinertje in een restaurant aan de haven. Idyllisme ten top ! Dat tussendoor een bankautomaat beslag legde op mijn bankkaart kon de pret niet drukken.
klimtocht, maar wel een uitzicht om « vous » tegen te zeggen ! Rekening houdend met twee Leffekes (25cl-ers, rare jongens die Fransen !), een zomerzacht briesje, een kriebelende lentezon en een zomerzoet tsjeveke was dat dé perfecte vakantienamiddag ! En alsof dat alles nog niet genoeg was, genoten we ons tweetjes een lekkerlekker dinertje in een restaurant aan de haven. Idyllisme ten top ! Dat tussendoor een bankautomaat beslag legde op mijn bankkaart kon de pret niet drukken.
Zaterdag stonden er nog twee items aangekruist : een bezoek aan de Notre Dame, het hoogste punt van de Marseillaise omgeving
en een bezoekje aan de plaatselijke discotheek. 
Ik voelde mij thuis als in m’n eigen jeugdhuis, ware het niet dat het bier 3 keer zo duur en plat was, maar de muziek was best in orde (tot zelfs een pixie-coverke… rare jongens, die Fransen).Na een korte nacht – de eerste metro terug was na 5 uur – duwde ik vlug alles in mijn rugzak, maakte ik een nog een petit déjeuner voor op de trein en wuifde ik Marseille uit.
Met meer dan een half uur vertraging kwam ik aan in Brussel… Trage jongens, die Fransen !
En wat Bart ondertussen al was vergeten: we waren ook 'Il de Frioul' gaan bezoeken!
En in het voorbij gaan even gestopt aan Vélo Drome, het voetbalstadion van Marseille.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten